En Duiken

Onze nieuw verworven hobby is niet geheel zonder slag of stoot gegaan.
In Curaçao hadden we onze open water brevet gehaald. Ik schreef het al eerder, zoiets machtigs had ik niet eerder ervaren.
Prachtige koraal riffen, Bootduiken, zeeschildpad, barracuda’s en nog veel meer van het fenomenale onderwater leven. Drie weken lang lagen we iedere dag in het water en genoten we enorm.
Eenmaal terug in Nederland hadden we niet echt haast het water in te springen. Bij aankomst had ik het zo koud, dat ik alleen al bij de gedachten dat we in Nederlands water zouden duiken de rillingen.

Toch zochten we op internet een aantal forums op en kwamen al vrij een stel andere leuke “ duikers” tegen. Uiteindelijk, nadat ik al mijn moed bij elkaar geraapt had spraken we af om een duik te maken met twee duikers die we op een forum hadden leren kennen.
We zouden onze eerste Nederlandse duik gaan maken in de Grevelingen. ( Zeeland )
Aan een dijkje parkeerde we de auto en de sfeer zat er al snel in. Het liep al tegen de avond dus snel omkleden en het water in. Peter, mijn buddy nam alles met mij door en gaf me een heel gerust gevoel.
Eenmaal in het water begon de ellende. Het uitloden was een drama. Maar ondanks de zenuwen hebben we er ook smakelijk om moeten lachen. Met geen mogelijkheid kwam ik onder ! Ten einde raad besloot mijn buddy zonder lood te duiken ( hij dook in een droogpak ) en gaf mij zijn lood. Yes. Daar ging ik.
Het was een duik om nooit meer te vergeten. Na 10 minuten verdwenen de zenuwen als sneeuw voor de zon, en kon ik alleen nog maar genieten van al het moois wat ik daar zag. Mijn buddy, die het ongetwijfeld allemaal feilloos doorhad wees me regelmatig op dingen die ik echt niet zag. Ik was zo onder de indruk. Bovendien ben ik, zo ontdek ik nu opnieuw, nog niet genoeg getraind in het echt kijken. Dat is al een kunst op zich.
Eenmaal weer aan de oppervlakte kon ik het wel uitschreeuwen van genot, en ik wist dat ik definitief besmet was met het duikvirus.

Na nog wat duikjes gemaakt te hebben met andere buddy’s in die periode, besloten we op een mooie zonnige dag in de Maarssenveense plassen te gaan duiken.
Het was warm die dag, en ongelofelijk druk. Alweer was ik gespannen. Het de eerste keer worden dat Christian en ik als buddy paar zouden gaan duiken. Natuurlijk doken we eerder met elkaar maar altijd met een instructeur en in Nederland elk een andere buddy.
Die duik was afschuwelijk. Door de drukte was het begin stuk zo troebel als wat. Niets bijzonders als je een fervent duiker(ster) bent, maar voor mij was het reden genoeg om in een ongelofelijk paniek aanval te komen.  Na wat gespartel besloot ik deze duik af te breken. Liever geen duik dan een gevaarlijke duik. Ik wist dat ik om moeilijkheden zou vragen als ik toch zou doorzetten.

Weer gingen we een aantal keren met andere buddy’s duiken.

Een collega van Chris die bekend was bij de Maarssenveense plassen nodigde ons uit met hem een duik te maken.  Zo gezegd zo gedaan. Althans. Dat had het moeten zijn. Prima voorbereidingen. Buddy paren gemaakt. En off we went .
Beetje onwennig maar deze keer zou ik me niet laten kisten door het slechte zicht. Christian en ik daalde lekker rustig af en ik voelde me prima. Had deze keer geen last van welke paniek aanval dan ook ( sprak miss dramaqueen herself ) Op een metertje of 4 gaf Christian het sein dat hij niet kon klaren en dat hij even terug naar de oppervlakte wilde. Prima, doen we dan. Hij deed zijn ding, zette zijn masker weer goed op en gaf het ok teken. Net toen we weer wilde gaan afzakken hoorde we iemand heel hard om hulp schreeuwen. Help Help help dan toch !  Ongeveer een 20 meter uit de kant zwom een drietal mensen, waarvan er één alleen maar dreef. Christian zwom er met set en al bovenwater als een gek naar toe. Inmiddels waren ook de mensen aan de kant gealarmeerd en die hebben hem uiteindelijk uit het water gehaald.
Met de nodige adequate handelingen en kennis werd de man aan de zuurstof gelegd. Ik zie hem nog liggen. Alles paars, zijn lippen, zijn nagels.
De ambulance en politie waren snel ter plaatsen en tegen de tijd dat het slachtoffer in de ambulance geschoven werd was hij alweer volledig bij kennis.
Ik heb daar een behoorlijke tik aan over gehouden. De zenuwen en angst zat er nu echt goed in.

Een tijd later ben ik toch weer naar de Maarssenveense plassen gegaan en heb daar op uitnodiging van Boeddha met een instructeur gedoken om over deze ervaring heen te komen. Die duik ging uitstekend. En ik wist dat het weer goed zou komen. Duiken bestond niet alleen maar uit nare ongevallen.

De fout die ik maakte was veel, heel veel op forums lezen. Als beginnend duikster is dat sterk af te raden. Of in elk geval selectief lezen. De ene duiker weet het nog beter dan de andere duiker. En natuurlijk is het duiken met een groentje over het algemeen niets dan drama. Ik liet me daar sterk door beïnvloeden en ging me steeds onzekerder door voelen.  Little did I know.

Vakantie 2006 kwam eraan. En door een ongelofelijk mazzeltje kregen we de kans om weer drie weken naar Curaçao te gaan. Als twee kleine kinderen droomde we al van het warme tropische water, de mooie riffen en de gezellige sfeer. We besloten tegen alle adviezen in om daar ons tweede brevet Advanced Open Water te gaan halen. Spijt heb ik daar zeer zeker niet van. Hoewel ik weet dat ik bij een aantal zaken de dingen iets makkelijker heb kunnen doen door het heldere water, had ik het niet anders willen doen. Navigeren is niet mijn sterkste punt en dat valt met 30 meter zicht reuze mee ! ( voor hen die zich nu zorgen maken; binnenkort ga ik mijn NAV specialty hier in Nederland doen )
Alweer drie weken lang hebben we heerlijk gedoken. Gewoon samen, geen andere buddy’s. ( wat overigens steeds beter ging ) Gemiddeld zo’n twee duiken per dag.  We slaagde voor de AOW en hadden een waanzinnige tijd.
Tot de een na laatste dag.  Onze tweede duik van die dag.

Er waren Manta's  en dolfijnen gespot door anderen en we hoopte één van deze twee toch op de valreep ook te zien. Zoals gebruikelijk deden Christian en ik onze duik eerst bespreken. De richting werd bepaald, de diepte werd bepaald, wie er zou navigeren etc etc. Alles verliep lekker. Check check dubbel check.
Zoals altijd daalde we af op onze stek. Op 9 meter even in het zand gaan zitten om alle gear nog een keer goed te doen, zodat we een comfortabele duik hadden. We daalde af naar zo'n 18 meter en genoten van al het moois om ons heen. We daalde nog verder af naar ongeveer 27 meter en bleven daar wat hangen. Echt het is zo ongelofelijk mooi daar ...Zoals gezegd we hadden de duik besproken van te voren en we hadden besloten deze duik naar maximaal 30 meter te gaan, in de hoop om die Manta of Dolfijn te zien. Op een bepaald moment seinde Christian mij dat we onze tijd op deze diepte ( 27 meter ) hadden verbruikt en dat we iets moesten stijgen. Christian z'n duikcomputer gaf aan dat we aan onze limiet zaten en dat we dus onze duik minder diep moesten voortzetten. Ik gaf hem het ok teken en we zwommen langs het koraal omhoog.
Op dat zelfde moment kreeg ik het idee dat ik geen lucht meer uit mijn automaat kreeg. Ik nam nog een ademteug en waarempel er kwam ( voor mijn gevoel ) geen lucht uit. Meteen begonnen mijn benen ongeveer 80 kilo per stuk te wegen en dat was ook het moment dat ik wist dat ik zuurstof tekort had.  Ik keek op mijn manometer en zag dat ik nog 150 bar aan lucht had. Ik pakte mijn octopus weer een ademteug. Ook nu kreeg ik ( bijna ) geen adem. Dit was het moment dat ik dacht dat ik dood zou gaan.
Christian die mij al naar mijn octopus had zien grijpen begreep dat er iets heel erg mis moest zijn. En meteen deed hij zijn automaat in mijn mond terwijl hij zijn eigen octopus gereed had. Maar voordat hij die in zijn mond stak, haalde hij eerst adem uit mijn automaat om te checken of het aan mijn apparatuur lag of aan mij zelf. Helaas bleek het laatste het geval te zijn, want ook nu met de automaat van Christian in mijn mond kreeg ik geen lucht.  Ik wist dat ik naar boven moest, maar ik wist ook dat ik niet zomaar even als een kurk naar boven kon schieten. Christian sommeerde me om kalm te blijven en had uit voorzorg mijn al inflator in zijn handen genomen om te voorkomen dat ik in paniek juist dat zou doen. Goddank heb ik daar geen seconde aan gedacht.
Het enige wat ik dacht was, ok, langzaam naar boven, zonder lucht, ik ga zeker buiten westen raken, en dan maar hopen dat er voldoende tijd is voor Christian om mij aan de oppervlakte bij te krijgen. Zo maak ik meer kans dan wanneer ik nu als een gek naar boven ga.  Ik keek richting het koraal omhoog en dacht er komt geen einde aan. Dit is mijn einde.  Langzaam stegen we op en eindelijk bereikte we de 13 meter.. Daar aangekomen voelde ik het bloed weer in mijn benen stromen en op 11 meter kreeg ik weer lucht binnen. Op 9 meter durfde ik mijn eigen automaat weer in mijn mond te stoppen en kreeg ik weer fatsoenlijk lucht.  Ik ben toen op die 9 meter gaan zitten en heb ongeveer tien minuten alleen maar op die zeebodem zitten huilen. Christian, de verstandige onder ons wilde de duik afmaken. In elk geval nog de verplichte 5 minuten op 5 meter. Het liefst langer. Dit omdat hij al voorzag wat er inderdaad toch is gebeurd namelijk dat ik anders nooit meer het water in zou gaan. We hebben nog een kwartier op 5 meter gehangen. Ik kon op die laaste vijf meters meer van de naaktslakken genieten dan ik ooit tevoren had gedaan. Ik zag overal alleen maar mooi mooi mooi.. terwijl een ander alleen maar zand zou zien. Je leert goed te kijken onder water.. je leert zelfs de meest kleine diertjes en mechanisme te waarderen.  Anyway.. na dat kwartiertje gingen we het water uit. We zijn op het strand gaan zitten en eindelijk kon ik Christian vertellen, of eigenlijk meer vragend vertellen wat er gebeurde.  Terug naar de duikshop en douchen. Ik vertelde het de eigenaar, maar verder niet. Maar toen die avond. De emoties barste los. Ik had het niet meer. De volgende dag zouden wij onze laatste duik maken maar ik heb het niet meer aangedurfd. Alleen al de gedachten dat ik met mijn kop onderwater moest deed mijn adem terstond stoppen. De berichten over wat de oorzaak geweest zou kunnen zijn, zijn verdeeld. Ik hou me maar vast aan wat de duikmedische arts in Den Helder mij vertelde en die zei dat het een CO2 hit moet zijn geweest.

Twee weken nadien maakte ik een duik in de Grevelingen met Luc Dupas, in de duikwereld een bekend persoon. Hij stelde voor om wat basis oefeningen te doen zoals het weggooien van mijn automaat. Alweer vette paniek. Ik was als de dood. Ondanks dat ik een zeer ervaren duiker als buddy had durfde ik ook niet dieper dan 12 meter. We hebben een duik gehad van 77 minuten en ik heb me 77 minuten afgevraagd " wat nou als"
Ernstig blij was ik dat Luc de moeite nam, maar toch besloot ik mijn BCD aan de wilgen te hangen.

Er zijn wat maanden overheen gegaan en nog steeds heb ik niet gedoken. Toch kriebelt het. Ik mis het !
En dus gear in de auto en hup naar het zwembad.  So far so good.  Onwennig dat wel maar zeker wel te doen.
Ik ga weer duiken. Ik zal en ik moet over die domme angst heen komen. Ga ik ?
Wordt vervolgd !

Update:
Inmiddels heb ik al een vijf tal duikjes gemaakt. En het gaat steeds beter. De angst is niet helemaal weg, maar het gaat me steeds beter af. Voor verslagen hoe de duikjes gingen lees mijn logboek.